Het ontbreekt me vaak aan tijd – laat staan toewijding – om de afloop van alle opdrachten nog in detail te beschrijven. Veel opdrachten bevinden zich momenteel nog niet in een eindstadium, en dan is het ook vaak niet de moeite om er een volledig artikel aan te wijden. Enkele kleine opdrachtjes vulden de voorbije weken echter wel.

In eerste instantie was er de workshop tijdens de week van 9 tot 13 november. Door mijn licht griepje moest ik verstek geven tijdens de eerste twee dagen, maar de andere drie stonden in het teken van: “maak op je eentje in pakweg twee dagen tijd wat de anderen in groepjes van drie deden gedurende 4 dagen”. Ondanks dit vrij krappe tijdsbestek, is het me toch gelukt om een interessant media-concept te ontwikkelen. Het idee bestaat erin dat je als klant een vrachtwagen bestelt met de nodige extra’s, dat deze ter plaatse komt op een plek waar je een evenement (tot max. 100 personen) wil organiseren, en dat een membraan in overdruk wordt opgeblazen. De truck dient als sanitaire voorziening en eventuele controlekamer, het membraan is jouw plek om te feesten!

Het spreekt voor zich dat zulk een structuur niet enkel een blijvende indruk nalaat op bezoekers, maar dat het ook de mobiliteit garandeert. Bovendien blijft dit concept verder borduren op de cursussen die hier georganiseerd worden met betrekking tot pneumatische structuren. Plans, snedes, ventilatie-schema, en dergelijke zijn beschikbaar op aanvraag!

Kort na deze workshop, was het tijd om voor Simulationstechnik aan de slag te gaan: een pneumatisch kunstwerk (met als imaginaire setting de Hauptplatz in Graz) met verscheidene interagerende objecten moest volledig in 3D uitgetekend worden in Maya en de materialen dienden geanimeerd te worden. Bijzonder zenuwslopend en tijdrovend, voornamelijk omdat zulke animaties heel wat processorkracht vereisen, en ander werk bijgevolg onmogelijk maken.

Het eindfilmpje bestond uit ongeveer 1200 frames (goed voor 48 seconden), en wetende dat de berekening van één frame (zonder daarvan een fotorealistische rendering van te maken) ongeveer 12 seconden duurde, kan je uitrekenen hoelang het duurde alvorens een consequent geheel verkregen werd. Bovendien diende dit proces meerdere keren herhaald te worden, om de nodige foutjes en onjuistheden weg te werken.

Basisidee bij deze opdracht was een interactief kunstwerk: met lucht gevulde ballonnen (oorspronkelijk wilde ik een helium-effect simuleren, maar dit bleek onmogelijk) die bewegen op basis van wind en input door toeschouwers. Bovendien interageren ze ook met de kraampjes die op de Hauptplatz staan. Alles gaat vrij goed, tot op 20 seconden. Vanaf dan vliegt een ballon op onverklaarbare wijze alle kanten uit… Desalniettemin, de opdracht werd op deze manier ingediend, bekeken, en goedgekeurd!

Maar niet getreurd, na deze opdracht was het weer tijd voor de maandelijkse Assignment van Digitale Methoden der Gestaltung. Je weet wel, dat vak met Maya en MEL-scripting. Dit keer werkte ik aan een variant op mijn script dat kleurwaarden diepte geeft, en het nu toepast op volwaardige figuren. Ook werd een script geschreven om hoeken van figuren bij te werken, en een realistischere indruk te geven.

Het geheel werd gevisualiseerd door een willekeurige lijntekening met een gradiënt in te kleuren, de witte vlakken transparant te maken, en te transponeren op een kubus. Het ziet er allemaal wat akelig uit, maar de focus ligt bij dit vak niet noodzakelijk op de uiteindelijke weergave. Het gaat om propere code, inzicht in de code, en leuke aanvullingen aan je code.

Echter, de constante stroom aan opdracht blijft lopen: enerzijds is er Digitale Fabrikation, de cursus die dieper ingaat op het werken met Rhino en Grasshopper. Voor deze cursus dienen we een innovatief gevelelement te ontwerpen dat reageert op invloeden van buitenaf. Het dient gevisualiseerd te worden, en moet parametrisch aangestuurd kunnen worden via Grasshopper. Het geluk dat ik hierbij heb, is dat ik voor de cursus Advanced Facade Technologies dezelfde opdracht moet uitvoeren, met dezelfde tools. Wellicht zullen er uiteindelijk toch nog wijzigingen optreden tussen beide resultaten, maar de basis is dan in elk geval reeds gelegd.

In voorbereiding van de studiereis, dient ook nog een onderzoekje gevoerd te worden naar het Olympisch Stadion in München, en de werkwijze die de architect – Frei Otto – er op nahield bij dit bouwwerk. Het geheel moet ten laatste maandag resulteren in een bundeltje tekst en beeld, maar we zullen ook moeten instaan om de medestudenten een korte introductie te geven van om en bij de tien minuutjes. We zijn in dit geval Martin – die het afgelopen jaar doorbracht aan de universiteit van Melbourne, om ook daar een internationale architectuurervaring op te doen – en ikzelf. Uiteraard bespreekt elke groep een ander bouwwerk!