Het zit erop. Na opnieuw de interactieve tafel verhuisd te hebben naar het instituut (ja, onze werkwijze werd immer geoptimaliseerd), na alles opnieuw gemonteerd en gefinetuned te hebben, en na een frisse pint gedronken te hebben op het Abschlussfest is er een einde gekomen aan een fantastische periode in Graz, en aan een periode die zonder enige twijfel mijn toekomst danig beïnvloed heeft.

Eerst en vooral dien ik nog mee te delen dat zowel de jury van eergisteren en de tentoonstelling gisteren erg vlot verliepen. Ook kon ik van de gelegenheid gebruik maken om wat te netwerken. De bezoeker van ETH Zürich die gisteravond ook een lezing hield, Ludger Hovestedt, was onder de indruk van de marker detection die ik gedurende de eerste twee weken van dit studioblok programmeerde. Hij, zijn instituut en zijn studenten doen al lang onderzoek naar die marker detection en implementatie in het alledaagse leven. Vermits in de toekomst ook gestart wordt aldaar met een cursus Processing zou die code uiteraard van pas kunnen komen.

Daarnaast heeft ook Christian – de begeleider van de ontwerpstudio in het wintersemester – me aanbevolen om naar The Bartlett, UCL te trekken. Hij kent ook enkele professoren aldaar, en heeft er geen enkel bezwaar tegen om me te promoten bij de application. Wellicht tref ik hem ook nog op festivals annex congressen en workshops als OFFF waar ik in de nabije toekomst vaker heen wil gaan.

Dat terzijde was vandaag de dag om van iedereen, professoren, begeleiders, assistenten en medestudenten afscheid te nemen. De komende dagen staan immers in het teken van de laatste administratieve verplichtingen en het inpakwerk. Ik ben hen uitermate dankbaar voor de dagelijkse positieve ingesteldheid die aan de dag gelegd wordt, de vernieuwende inzichten in architectuur en bovenal hun respect en waardering voor het werk van studenten. Ieders betrokkenheid bij elke cursus, de quasi continue bereikbaarheid en de enorme kennis die ze tijdens de loop der jaren vergaard hebben, is immens en quasi-ongeloofwaardig voor iemand die reeds enkele jaren vastgekluisterd zit aan een klassiek onderwijssysteem.

Mijn oprechte dank gaat uit naar allen die van dit jaar een onvergetelijke ervaring maakten. In de eerste plaats zijn dat de project-begeleiders Urs Hirschberg, Richard Dank, Christian Fröhlich en Stefan Zedlacher. Echter wil ik ook de professoren van de gelinkte vakken niet over het hoofd zien, Christian Freißling, Michael Stadler en Wolfgang Dokonal. Ook studie-assistenten Sandro, David, Jakob en Thomas, immer aanspreekbaar en op elk uur van de dag bereikbaar om hulp te verlenen, hebben dit jaar tot een succes gemaakt!

Zonder enige twijfel hebben ze allen mijn visie op architectuur danig beïnvloed en daarmee ook mijn toekomst. Dat ik me niet door het leven zag gaan als iemand die gebouwen ontwerpt om ze vervolgens de rug toe te keren, stond al langer vast. Wat ik dan wel wilde doen, was me tot oktober 2009 niet duidelijk. Dat weet ik nu gelukkig wel, door hun open en democratische visie naar architectuur toe. In Antwerpen botst men steeds weer op een muur als men stelt dat architectuur meer is dan het ontwerpen van onze infrastructuur. Hier in Graz is men zich al lang bewust dat die vlieger niet opgaat. Architectuur is een kritische kijk vormen op de leefomgeving, op technologie, en het creëren of onderzoeken van een leefwereld die verbanden legt tussen menige discipline.

Het afscheid nemen van al deze enthousiaste mensen is zeker niet eenvoudig. Dat ze enthousiast zijn, blijkt vooral uit het feit dat velen van hen tijdens de zomermaanden eenvoudigweg verder werken aan projecten en eigen ideeën. Hier blijven immers alle lokalen toegankelijk, hier worden enthousiaste studenten enorm gestimuleerd. Zulk een werkomgeving, algemene instelling en visie mis ik aan mijn thuis-universiteit elke dag.