De voorjury van afgelopen dinsdag zit erop. De gekende spanning en de torenhoge lijst van to-do-items vulden dan ook het merendeel van de voorgaande dagen. Het programmeerwerk schoot echter danig op, alsook de visievorming. Die visie bleef in het beginstadium uit, maar kreeg in de afgelopen dagen een concrete en bespreekbare vorm. De jury – zoals in bijgevoegd filmpje kan gezien worden – verliep dan ook volgens verwachting.

Het moet desondanks eerst gezegd worden: onze studio is opgesplitst in twee teams. Eén groep studenten werkt (op individuele basis) aan een stedenbouwkundig concept voor een woonwijk in de omgeving van Graz. Ik berichtte al eerder over de bedoelingen van de stad in dat gebied. Zij volgen een meer traditionele architectuur-opleiding binnen dit instituut (waarbij tastbare objecten verwezenlijkt worden) maar baseren zich desondanks puur op parametrische ontwerptechnieken. Met behulp van Maya, MEL, Grasshopper en dergelijke meer werken zij hun stedenbouwkundige visie uit en beogen krachtige visualisaties op het einde. Een andere groep – waarvan ik deel uitmaak – werkt aan de interactieve tafel. Hoewel ik merk dat in de studio erg veel aandacht besteed wordt aan deze groep en de dure technologie die we mogen gebruiken, wil ik toch benadrukken dat mijns inziens het werk van de anderen in geen geval moet onderdoen voor de interactieve tafel.

Het toeval wil dat de afgelopen voorjury’s gefilmd werden; zo ook de mijne. De vijftien minuten durende marteling werd opgesplitst in twee delen: in een eerst wilde ik op basis van schetsen en tekst mijn visie overbrengen, terwijl een tweede deel een praktijkvoorstelling betrof. De applicatie zoals ze werkte werd geprojecteerd en – hoewel nog niet alle functionaliteit werkzaam is – gedemonstreerd. De jury bestond uit het departementshoofd, de docent van het vak Informationsvisualisierung en uiteraard onze dagdagelijkse begeleider, Richard.

Het toeval wil dat mijn presentatie eindigde in een discussie tussen het departementshoofd en de begeleider, een ogenblik waarop de spanning bijzonder te snijden was. Het betrof mijn werk, maar had in geen geval een negatief gevolg of een negatieve oorzaak. Kortweg betrof het de waterval aan ideeën die het departementshoofd communiceerde, maar moeilijk te verwerken zijn in de nog beschikbare tijd. De begeleider merkte dit op, en was daarbij zeer kordaat. Het moet gezegd: ik heb slechts zelden begeleiders op een dusdanige wijze hun studenten zien verdedigen in België. In Oostenrijk is dit een normale handeling, en blijft er achteraf ook geen vervelende situatie bestaan tussen de discussie-partners. Zo hoort het. Ik heb beiden ook achteraf bedankt voor hun aanmerkingen en verdedigingen. Als student ben je immers de eindverantwoordelijke, en bepaal je zelf in hoeverre je de input van anderen volgt.

In de namiddag werd ook de op maat gemaakte tafel afgeleverd. Het betreft een mooi stukje schrijnwerk, met bovenop een met behulp van CNC uitgefreesd hoogtemodel van Stiermarken. Reeds luttele ogenblikken na aankomst werd het kunstwerkje dan ook reeds uitvoerig getest met de reeds beschikbare visualisaties. Ik was zelf niet aanwezig op dat moment, maar het enthousiasme van de medestudenten, begeleiders en assistenten zegt alles. Bovenstaande foto is dan ook uiteraard niet de eindsituatie, maar een foto die genomen werd vanop de CNC-tafel bij de schrijnwerker.