Zover zijn we weeral. De studiereis naar München die de laatste weken werd voorbereid en druk werd besproken, zit erop. En het was een geslaagde trip; niet enkel architectuur- en klimaatgewijs, maar evenzeer op sociaal vlak. Een ideale gelegenheid zo bleek, om medestudenten, assistenten en professoren beter te leren kennen.

Wellicht het meest markante gegeven was het Olympisch complex. Ondanks de koude, de felle wind en de striemende regen waagden we ons – onder begeleiding van een gids en met behulp van het nodige touwwerk – op het 60 meter hoge dak. Opgehangen aan imposante kolommen wordt een mozaïek van plexiglazen panelen door staalkabel in de lucht gehouden. Op de rand van het dak, loodrecht boven het speelveld en de atletiekpiste en lichtjes bewegend in de felle wind, werd dan ook een indrukwekkend staaltje architectuur alle eer aan gedaan.

De dag werd vervolledigd met een bezoek aan BMW Welt, een mooi bouwwerk op foto en plan, maar mijns inziens niet overtuigend qua sfeer, uitstraling en karakter. Er zijn teveel elementen die het moeilijk te bevatten maken, en enkele tektonische details die mits diepgaandere analyse volgens mij opgelost zouden kunnen worden. De Architectural Tour straalde ook één en al commercie uit en focuste hoofdzakelijk op de verschillende bars, restaurants, VIP-services en verkoopsdiensten die het gebouw huisvest. Dit tot frustratie van onze volledige groep.

Tenslotte werd de dag afgesloten met een presentatieronde – we dienden immers een vooronderzoek de maken naar een bouwwerk dat tijdens deze trip bezocht zou worden. Uniek was dat we een vergaderruimte ter onzer beschikking hadden op de negentiende verdieping van het appartementencomplex van het voormalige Olympisch dorp. Dit stond garant voor een indrukwekkend zicht over de stad en omgeving. Echter, de lange dag, het vervoer, de kou en vooral de felle wind maakten ons doodmoe en razend hongerig. De werksfeer werd dan ook gauw ingeruild voor rust en ontspanning; in de vorm van een bezoek aan een Brauhaus en de maag vullen.

Na een korte nacht waren we rond 9u reeds paraat in ons Olympisch dorp om van daaruit naar de Fakultät für Sportwissenschaft te trekken alwaar we – met behulp van hun 3D-scanner – gedigitaliseerd zouden worden in 3D. Dit 3D-model zal dan uiteindelijk dienen als basisgegeven voor de eindopgave: een conceptueel gevelmodel uitwerken (schaal 1:1, paneel van om en bij de 2 bij 2 meter) dat een bepaalde transformatie ofte in between omvat van ons lichaam; van de 3D-scan met andere woorden. Vermits het scannen an sich slechts een tweetal uurtjes in beslag nam, was er in de namiddag voldoende tijd om de binnenstad te verkennen, een cappuccino te drinken en te genieten van een Apfelstrudel. Om 16u ten slotte werden we verwacht in het Lenbachhaus – een deel van een metrostation dat werd verbouwd tot expositieruimte – waar een expositie loopt van Erwin Wurm, een Oostenrijks hedendaags conceptueel kunstenaar. Zijn werkwijze is vergelijkbaar met de Belg Wim Delvoye, maar op een bravere manier.

Na een groepsdiner en een mislukt bezoek aan de Kerstmarkt – wegens alle kraampjes gesloten vanaf 22u – werd de dag nadien allereerst een brainstormsessie ingericht in het Olympisch dorp. Het was ook een ideale gelegenheid om bij daglicht te genieten van het adembenemende uitzicht, en uit te blazen. We werden immers pas om 16u verwacht in de Allianz Arena voor een gepersonaliseerde architectuur-rondleiding. En – net zoals het Olympisch stadioncomplex – is ook deze sportinfrastructuur architecturaal in evenwicht: de eerder lompe basisstructuur van een stadion worden door de Zwitserse architecten Herzog & de Meuron herwerkt tot een architectonisch geheel; sober en uitgebalanceerd. Uiteraard ging ook hier onze aandacht voornamelijk uit naar de gevel; met droge lucht gevulde kussens die het ganse stadion omhullen en eveneens in het dak verwerkt zijn. Afhankelijk van de club die een wedstrijd speelt, wordt de kleur van het stadion aangepast.

Na wederom een Brauhaus-bezoek keerden ikzelf een groepje andere niet-te-laat-gaan-slapers op tijd terug naar de jeugdherberg. Mijn reisplan voor vrijdag is immers wat aangepast. Martin brengt immers het weekend door in Wenen, waardoor ik zonder vervoer naar Graz zit. Om op tijd aan te komen in Graz, zal ik dan ook om half negen ‘s ochtends de trein nemen in München en via Salzburg naar Graz reizen. Deze zes uur durende trip leidt me over het Duitse platteland, over de Alpen, en naar het heuvelland rond Graz. De tijd in de trein is dan ook ideaal om te denken over het ontwerp, om dit artikel alvast wat vorm te geven, en vooral te genieten van het mooie berglandschap.

Het komende weekend wordt in elk geval weer druk. Vermits ik volgend weekend naar Venetië trek, wil ik zoveel mogelijk werk vervolledigen dit weekend. Voornamelijk Simulationstechnik moét af – omdat het kan – en Digitale Fabrikation moet in een vergevorderd stadium raken. Op die manier is de weg vrij voor enerzijds een vrije geest in de ontwerpstudio, en een vrije geest in Venetië. Als nu ook de Erasmus-documenten in orde raken, ben ik een tevreden mens.