Een vervolg. Wie had het kunnen denken? Na de administratieve problemen in oktober en november van afgelopen jaar, had zelfs ik niet kunnen vermoeden dat gelijkaardige – ja, zelfs ergere – problemen de kop zouden kunnen opsteken. Mijn voorspelling van toen blijkt dus zonder meer uit te komen! Alles begon begin vorige week, na overigens een tweetal maanden administratieve radiostilte.

De e-mail die ik toen ontving maakte gewag van het niet-aanvaarden van mijn Learning Agreement in Antwerpen. Immers, sinds de vorige versie waren er enkele studiepunten verdwenen. Mijn frank viel niet direct, maar de verdwenen studiepunten waren vrij logisch te verklaren: begin februari nam ik namelijk deel aan ADSL, een workshop a rato van 3 ECTS-credits. Dat werd dan ook gecommuniceerd aan het instituut in Antwerpen.

Desondanks bleek men nu te struikelen over de wiskunde die schuil gaat achter mijn Learning Agreement, en die er reeds vanaf november 2009 in vervat zit. Die wiskunde – die ik zo dadelijk nader verklaar – is reeds menig maal op het bureau van de Erasmus-verantwoordelijken beland, maar werd tot op heden nog nooit via enige communicatie betwist. Een Projektübung wordt hier geschat op 10 ECTS-credits, daar waar een Antwerpse ontwerpstudio 12 ECTS-credits toebedeeld krijgt, maar minder lesuren opeist en waar de studielast minder zwaar is. In mijn veronderstelling – die tot op heden nooit concreet betwist werd via enige communicatie – werden beiden gelijkgesteld. En dat leek mij niet meer dan logisch. Want hoewel ECTS een Europees aanvaard systeem is, is het Europese hoger onderwijs nog niet van die aard georganiseerd dat een en ander qua lesuren en studielast ook overal gelijkgesteld kan worden.

Maar zoals gezegd, deze redenering werd dus niet gevolgd. Dit culmineert in het feit dat – om de vijf ontbrekende ECTS-credits in te halen – ik me zou moeten inschrijven voor één (wellicht twee) bijkomende vakken. Nu, wie mijn agenda kan inkijken, weet dat die mogelijkheid niet bestaat. Ik zei het al eerder, onderwijs in Oostenrijk is democratisch en beoogt het invullen van de interesses van studenten. Als student (tenminste in je Master-studie) kies je de cursussen die nauw aansluiten bij jouw interesses. Dit deed ook ik – de primaire reden waarom ik naar Graz kwam. Daardoor is mijn agenda vanaf vorige week tot eind juni overvol met – ik heb het zopas voor u eventjes uitgerekend – gemiddeld 42 lesuren per week, exclusief het avond- en weekendwerk. Registratie en aanwezigheid bij een bijkomende cursus is dus onmogelijk. Daarenboven, gesteld dát het mogelijk zou zijn, is de officiële registratieperiode voor cursussen afgelopen. Alle studentenlijsten zijn opgemaakt, en het ganse online portaal met cursussen en opleidingen is overstelpt met rode bolletjes, LV-Anmeldung ist nicht mehr möglich.

Dit alles kan enerzijds leiden tot een eeuwigdurende polemiek over juist en fout – waarbij Goliath het zonder twijfel zal halen van David – of tot een duidelijk statement om zulke discussies voor eens en altijd te besluiten en vorming van een visie met betrekking tot de toekomst. Op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar het tweede. Zinloze communicatie is nu eenmaal zo mijn ding niet.

Immers, gesteld dat ik vijf ECTS-credits niet kan invullen in Graz, zal ik deze – volgens de laatste berichten – dienen in te halen in Antwerpen. Dat zal moeten gebeuren in augustus, september 2010. En wil het toeval nu net dat ik in die periode op reis ben, en voor geen geld ter wereld die welverdiende vakantie met de ouders wil opgeven ! Hoe men me in Antwerpen vijf credits zal laten inhalen is me bovendien een raadsel. Alle cursussen worden daar immers gekwalificeerd volgens een veelvoud van 3 ECTS-credits. En vermits 5 geen veelvoud is van 3, én ik geen 61 ECTS-credits (55 + 6) wil afleggen, zie ik daar wel enige technische problemen.

Dat gezegd zijnde zou ik niet deelnemen aan een tweede zit en bijgevolg slechts gedeeltelijk vakken kunnen volgen van het tweede Master-jaar in Antwerpen. Een en ander zou uitlopen op een extra jaar in Antwerpen, om nog enkele ECTS-credits te kunnen invullen. Uiteraard is dat dan zonder rekening te houden met het feit dat de drukte en de spanning van een academiejaar in Oostenrijk, zoals ik dat nu twee semesters mag meemaken, een veelvoud is van die in Antwerpen (ja, da’s zo één van die dingen waar geen cijfers of credits voor bestaan, maar nog vertrouwd moet worden op mijn subjectieve mening), én ondanks mijn resultaten van het eerste semester die reeds gekend zijn en zelfs door de Oostenrijkse medestudenten als vrij goed aanzien worden.

In dat geval, beste lezer, zie ik geen reden om in Antwerpen te blijven studeren en mijn Master in de architectuur daar af te werken. Dat alles ondanks de erg flatterende doch officieuze vraag die me gesteld werd begin maart om na de Master-studie eventueel onderzoek te verrichten, én ondanks de vooruitzichten op het uitwerken van een interessante thesis waar zowel mijn promotor als ikzelf lijken naar uit te kijken. In zo’n geval zie ik immers meer graten in het afwerken van mijn Master aan een universiteit wiens curriculum (quasi) volledig aansluit bij mijn wensen. Hoewel daar vaak de noodzaak geldt voor titels en eervolle vermeldingen, is alvast voor de Architectural Association en The Bartlett, UCL mijn Bachelor-diploma met onderscheiding én mijn diploma informatica geen probleem.

Het jaar in Graz zou zeker geen verloren jaar zijn. Het dient dan als basis voor mijn verdere professionele en educatieve loopbaan. Zonder enige twijfel heeft het jaar en de cursussen me nieuwe inzichten doen verkrijgen in architectuur en interactieve kunst waarvan ik in Antwerpen onmogelijk zou geproefd kunnen hebben. Deze inzichten zouden ook de voornaamste drijfveer zijn om na afloop een studie aan te vatten die een niet onbelangrijke bijdrage levert aan die inzichten en basiskennis.

Desondanks kan ik je ook gerust stellen. Blind kijken naar het groene gras aan de overkant doe ik niet. De visie naar een andere studie – voor als de Learning Agreement-historie jammerlijk zou falen, is geen ongecontroleerde visie waar ik alle nadelen negeer. Het is mijn overtuiging dat elke opleiding, elke werkgever of elke situatie waar vertrouwd moet worden op een administratieve mallemolen vroeg of laat problemen zal of kan veroorzaken. Dat zulke problemen ook kunnen voorkomen op andere universiteiten wil ik in geen enkele toonaarde betwisten. Wat me echter vooral moe maakt is de jarenlange opstapeling van administratieve euvels. Bij aanvang doe je ze af als pietluttigheden maar als je na een viertal jaar de balans opmaakt, merk je dat één en ander vroeg of laat moet overkoken.

Wordt ongetwijfeld vervolgd !