Enkele maanden geleden vroeg Max Hawkins, een student aan Carnegie Mellon University in Computer Science and Art me meer informatie over pneumatische constructies. Ik had afgelopen semester immers een beknopt onderzoekje gevoerd naar de mogelijkheden en technische aspecten van zulke objecten. Hij wilde graag zo’n object bouwen in het kader van een cursus. Zopas werd ik ingelicht dat het afgewerkt én tentoongesteld werd.

Het werk kadert in de cursus Special Topics in Interactive Art & Computational Design (kortweg STIACD), door Golan Levin begeleid en voornamelijk gefocust op input van de studenten. Onderwerpen omvatten onder meer experimenteel interface ontwerp, informatievisualisering, game design, real-time audiovisuele interacties, mobiele media, computergebaseerde vormbepaling, augmented reality, en diens meer. Zoals vaak aan Amerikaanse universiteiten zijn het de studenten die mee het programma van de cursus bepalen. Op die manier blijft een vakinhoud steeds op het hoogste actuele niveau, én wordt vermeden dat een cursusinhoud vastroest op goede doch niet steeds actuele informatie.

Zoals ook hier in Graz werd vastgesteld, wordt de cursusinhoud niet geheim gehouden voor buitenstaanders. Ook deze cursus onderhield een weblog tijdens het verloop, en updates van studenten en professoren werd constant aangevuld. Je kan alvast de interessante inhoud doorbladeren via de educatieve website van Golan Levin.

De student die me enkele maanden geleden contacteerde was – zoals reeds gezegd – geïnteresseerd in pneumatische structuren en de vernieuwing die vele van deze visionaire architecten trachtten te verwezenlijken gedurende de jaren ’60. Velen van deze individuen poogden steeds om hun onderzoek en resultaten publiek beschikbaar te maken, en de gemeenschap aldus aan te zetten om gelijkaardige structuren te creëren. Max Hawkins concretiseert die stap in zijn project, en stelt een interactieve tool ter beschikking die 3D-objecten projecteert op een 2D-vlak, hetgeen de mogelijkheid biedt om uit vellen plastic de nodige vormen te knippen en te plooien. Bovendien wordt ook de nodige informatie om de structuur opblaasbaar te maken door de toepassing geanalyseerd.

De betrachting van Max wordt ook duidelijk gemaakt in de omschrijving die hij publiceert op het weblog van de cursus in kwestie:

The potential uses for such a tool are nearly unlimited. By lowering the bar for making architecture, the program allows underrepresented groups to create large architectural statements. Inflatables can serve as temporary shelters, canvases for video projection, tools for political dissidents looking to make a dramatic statement, or just a place to hang out. I want the software to be easy enough that ordinary people can use it to experiment with inflatable structures on the weekends—Ant Farm’s dream of architecture for the masses inflating in your back yard.

Max visualiseert het geheel door een 3D-sculptuur van een konijn met behulp van zijn toepassing concreet op te bouwen, en er een opblaasbaar element van te maken. Dit element geldt als praktische benadering voor de interactieve tool, en werd ook als dusdanig tentoongesteld op een finaal evenement dat de drukke maanden afsloot. Wederom een indrukwekkend verschil met het instituut in Antwerpen, hetgeen ook reeds werd vastgesteld in Graz: studentenwerk wordt niet enkel intern gearchiveerd, maar wordt in de eerste plaats tentoongesteld aan gegadigden alom; een interessante bron aan bijkomende input voor wat werken van studenten betreft.

Andere werken die tentoongesteld werden, zijn zeer verscheiden. Niet enkel worden microcontrollers als Arduino aangewend (project van Kuanju Wu), ook worden audiovisuele technieken niet geschuwd (project van Raymond Yun). Heel wat andere interessante werken en hun voortgang, kan je bekijken op het weblog. Aarzel echter ook niet om de foto’s van de tentoonstelling te bekijken in Patrick Gage’s Flickr-album.

Het mag duidelijk zijn dat ik nogmaals wil pleiten voor de invoering van zulke weblogs in alle praktijkgerichte cursussen. Binnen een educatieve context heeft zo’n medium immers heel wat voordelen: het geldt – zo ook in Graz – als pool waar allerhande ideeën, invallen, inzichten en visies gedeeld kunnen worden met medestudenten en de begeleidende professoren. Niet zelden zijn het eye-openers voor medestudenten, en lokken ze menig creatieveling weg van de traditionele visie waarbij ideeën binnenskamers moeten blijven. Ook architecten zijn geplaagd door die overtuiging; mijns inziens vaak een bijkomende oorzaak van de banalisering van de hedendaagse architectuur.