De thuisblijvers in Antwerpen nemen in het kader van hun project dit semester deel aan de Schindler Award 2010 tijdens hun studiowerk. De wedstrijd bestaat uit een vernieuwing voor te stellen voor de Berlijnse Olympische site uit 1936. Onder meer sportfaciliteiten en logies dienen voorzien te worden. Zulk een masterplan resulteert niet zelden in een zwaarlijvige architectuur, waar een en ander kan bijgestuurd worden met behulp van interactieve interventies.

Enkele dagen geleden ontving ik dan ook een mail daaromtrent van Evert. Hij neemt deel aan deze wedstrijd, en – vermits de deadline nadert – concretiseert stilaan alle visies en tekeningen. De toepassing van interactieve licht-interventies worden daarbij niet uitgesloten. Wellicht heeft de toepassing van één of meer van zulke technieken nog een impact op het ontwerp. Een lichtspel heeft immers slechts zin als het bijdraagt aan de binnen- én buitenbeleving.

Tijdens onze gesprekken, kwam het werk van de Spaanse kunstenaar Daniel Canogar ter sprake. Hij was me tot voor kort onbekend, maar kan zonder enige twijfel ingepast worden in de rij van vernieuwers die door middel van lichtspelen een bijzondere meerwaarde willen bieden aan architectuur en vormgeving van objecten. Zijn opleiding als fotograaf verklaart dan ook zijn uitermate getrainde oog voor de invloed van licht op de belevingswaarde.

Eén van de meest in het oog springende werken is Travesias. Dit werk, opgedragen door de Europese Gemeenschap, siert de inkom van het Brusselse Justus Lipsiusgebouw nog tot juni 2010. Het semi-flexibele LED-scherm toont beelden van de voorbijwandelende bezoekers en werknemers, gefilmd door een aan het plafond gemonteerde camera. Op die manier tracht de kunstenaar een pad te symboliseren dat – gezien de complexe vorm van het kunstwerk – de vaak ingewikkelde administratieve processen symboliseert.

Een vaak weerkerend element in Canogars werk is het gebruik van allerhande kabels: telefoonkabels, computerkabels, stroomkabels, en diens meer. Zijn visie daarbij is onze opvatting (en moraal) ten opzichte van technologieen – die intussen onmisbaar zijn geworden – te onderlijnen. Op deze kabels worden vervolgens figuren, lijnen, vormen geprojecteerd waardoor een energiestroom lijkt te bewegen doorheen het geheel. Die stroom tracht de kunstenaar ook te laten verwijzen naar onze menselijke hersenimpulsen die ons in beweging houden.

Canogars werk met kabels en draden keert ondermeer terug in de werken El Tanque, Hipocampo en Scanner. Al deze werken werden in indrukwekkende dimensies verwezenlijkt, hetgeen het contrast en onze afhankelijkheid van technologie extra in de verf lijkt te zetten.