Het eerste deel van de semestertaak van Simulationstechnik zit erop. De voorbije weken hebben heel wat prutswerk in Maya met zich meegebracht, het nodige animatie- en bijna montagewerk, en voornamelijk heel vaak mislukte pogingen. Het eindresultaat kan verbeterd worden, maar geeft desondanks een mooi beeld.

Zoals je weet, werkte ik een idee tot kunstwerk uit op de Hauptplatz in Graz. Het geheel moest pneumatisch van aard zijn – teneinde de cursus praktisch toe te passen – en interactief. Dat wil zeggen dat het dient te reageren op externe factoren als wind, invloed van mensen, en dergelijke. Het concept van een ballonconstructie leek me wel interessant om verder te onderzoeken. Hoewel ik oorspronkelijk een helium-effect wilde simuleren, bleek dit helaas onmogelijk. Het werd dan een gewone ballonconstructie die ligt op de grond, maar des te meer onderhevig is aan invloed van allerhande factoren.

De meeste tijd werd besteed aan de verbindingen tussen de ballonnen. We willen immers niet doorheen de ganse stad ballonnen terugvinden, maar deze dienen als één geheel bewaard te blijven. Er dienden dus touwen aangemaakt te worden die reageren op de bewegingen van de ballonnen, en bovendien fysische eigenschappen van reële touwen dienen te vertonen.

Van elk miniem puntje van de ganse pneumatische constructie kan nu ook tijdens de animatie de beweging berekend worden. Vermits het eindontwerp opgebouwd is uit om en bij de vijf miljoen polygonen, waarvan drie miljoen polygonen pneumatisch zijn, hoeft het geen betoog dat deze berekening bijzonder lang duurt. Het was en is dan ook een hele opgave om het filmpje af te spelen en gewijzigde parameters te testen. In essentie duurt het berekenen van de ganse animatie (zestig seconden) een zevental uur. Dat was bijgevolg voornamelijk nachtwerk: slapen, terwijl de computer berekent, en me tegen de ochtend een resultaat levert.

Het filmpje heb je wellicht al grondig bekeken. Dit is geen rendering, maar een zogenaamde playblast. Een playblast neemt op wat in het tekenprogramma afgebeeld wordt; terwijl een rendering fotorealistische weergaves maakt. Het ganse filmpje renderen, zou echter onmogelijk zijn binnen een kort tijdsbestek. Van enkele momentopnames werden echter wel renderings gemaakt, met behulp van de geavanceerde Maxwell Render; een render-engine die werkt op basis van wiskundige berekeningen omtrent lichttransport, en de interactie van licht tussen alle verschillende objecten. Geen enkele andere engine werkt op deze manier. Het merkwaardige is dan ook dat je bij Maxwell een maximale rendertijd instelt; immers, deze wiskundige formules zorgen voor een eeuwige verbetering van het beeld, met een zo getrouw mogelijke weergave als resultaat.

Uiteraard hadden we deze tijd niet, en had ik bovendien ook te kampen met de enorme complexiteit van deze render-engine. Duizend-en-één parameters kunnen immers ingesteld worden, van geografische locatie, over elementen die in de atmosfeer aanwezig zijn, tot eigenschappen van de camera waar het geheel mee afgebeeld wordt. In totaal werden zes renderings gemaakt, en werd een maximale duur van twee uur opgegeven per rendering. Het maken van enkel deze renderings nam dus niet minder dan twaalf uur in beslag. Een selectie van drie interessante beelden werd aan dit bericht toegevoegd; de twee eerste werden met een f/2.8 lensopening, waardoor enkel het onderwerp scherp is, de laatste met een f/64 opening, waardoor het geheel scherp in beeld is.

Ik zei het reeds; het eerste deel zit erop. In de loop van de komende dagen kunnen we een tweede opdracht verwachten die betrekking zal hebben op de softwaretoepassing RealFlow; gebruikt om simulaties met vloeistoffen te simuleren. Wellicht kan ook die taak nog bijgevoegd worden bij de andere taken die eind december ingediend dienen te worden.